Georges Seurat’nın Femme au Parasol adlı eseri, açık alanda şemsiye taşıyan bir kadın figürünü sade bir manzara içinde ele alır. Figürün dikey duruşu ve çevresindeki boşluk, kompozisyona dengeli ve sakin bir yapı kazandırır.

Neo-Empresyonist yaklaşımında Seurat, noktasal renk uygulamaları ve kontrollü ton geçişleriyle ışığı optik olarak kurar. Düzleştirilmiş yüzey ve net siluet, sahnenin yapısal bütünlüğünü belirler.

Aydınlık ve sade modern iç mekanlarda dengeli bir odak oluşturur.