Félix Vallotton’un 1924 tarihli Pois de Senteur eseri, itırşahi çiçeklerini sadeleştirilmiş bir kompozisyon içinde dikey bir ritimle ele alır. Çiçeklerin yoğun formu, düzenli bir yüzey ilişkisi üzerinden dengelenir.

Geç dönem üslubunda görülen net konturlar ve kontrollü renk alanları, sahneye grafik bir açıklık kazandırır. Doğal öğeler, dekoratif bir bütünlük içinde sakin ve ölçülü bir ifade kazanır.

Salon, yemek alanı veya doğal tonlara sahip iç mekânlarda zarif ve dengeli bir odak oluşturur.