Félix Vallotton’un 1925 tarihli Oignons et Soupière eseri, soğanlar ve bir çorba kâsesi etrafında kurulan natürmort düzenini sade ve kontrollü bir kompozisyonla ele alır. Nesneler, düz bir yüzey üzerinde dengeli bir yerleşimle sunulur.

Geç dönem üslubunda görülen net konturlar ve sadeleştirilmiş formlar, sahneye grafik bir yalınlık kazandırır. Işık ve gölge kullanımı, nesnelerin hacmini ölçülü bir kontrastla belirginleştirir.

Mutfak, yemek alanı veya minimal iç mekânlarda dengeli ve sakin bir görsel etki oluşturur.